تهران - حیاتمن در زندان از شکنجه هاى آقاى رجائى با خبر بودم. چون اول که آقاى رجائى را آورده بودند او را زده بودند و بعد هم راحت گوشه زندان افتاده بود و براى خودش عبادت مى کرد، نماز مى خواند، قرآن مى خواند و به این صورت اوقات را مى گذراند تا چند ماهى گذشت و اعترافى بر علیه او شد. مجددا او را بردند و زدند که ما فکر نمى کردیم بعد از پنج، شش ماه یک نفر را ببرند و بار دیگر بزنند و این چیز عجیبى بود. براى اینکه یک نفر معمولا در سلول دو، سه ماه و اکثرا چهار، پنج ماه بیشتر نمى ماند و بعد از سلول او را به زندان قصر و زندان هاى عمومى انتقال مى دادند. او را بردند و خون آلود و زخمى برگرداندند و چند بار این حادثه در هفته اتفاق افتاد که من هر بار مطلع بودم. تا پس از هشت ماه من از سلول خارج شدم، ولى آقاى رجائى 23 ماه ظاهرا در سلول ماند و این بیشترین زمانى است که یک زندانى دوران پهلوى، در زندان انفرادى بوده است. منبع: سیره شهید رجائی صفحه 179 انتشارات بنیاد شهید انقلاب اسلامی